...
Sonunda Davut, Süleymaniye Camii'nin altındaki arastanın ön cephesine bakan kahvehanede, takım taklavatıyla bir hayalet avcısının bütün gün oturup iş beklediğini haber aldı. Bu adam çatısında baykuşların banladığı, perili ve hayaletli binalardaki ifrit ve hayalet dahil olmak üzere, tabiatüstü ne varsa defedip karşılığında yüzaltmış akçe gibi makul bir ücret alıyordu. Bu haberi alınca Davut sevinmiş ve derhal adamın beklediği kahveye gidip onunla konuşmuştu. Adam kendisinin, üfürükçü, cinci hacı hoca taifesinden apayrı, fenni bir hayalet avcısı olduğunu söylemiş ve alet edevatını göstermişti. Bunlardan biri, insanın göğüs hizasına kadar gelen bir üçayak üstüne raptedilmiş bir kutuydu. Öyle ki, bu
kutunun derinliği ayarlanabiliyordu. Önünde bir ufacık delik olan kutunun arka tarafına ise, yarı şeffaf bir yağlı kağıt boydan boya gerilmişti. Aynı tarafta bir de, içine bir kafanın girebileceği ebatlarda, ışık geçirmez ve siyah bir örtü tutturulmuştu. Davut'a bu
garip aletin ruhları ve hayaletleri gösterebildiğini anlatmaktaydı. Hatta inanması için Davut'a bu kutudan kahvenin ateşçisine doğru bir baktırdı. Siyah örtünün oluşturduğu karanlık içinde, kutunun arkasındaki yağlı kağıda bakan Davut, ateşçinin ruhunu gerçekten de kağıt üzerinde, ama tepesi taklak görünce hayrete düştü. Hayalet avcısı, esrarengiz kutuyu başka yönlere, kişilere çevirdikçe, Davut'un hayreti artıyordu. Adam "Görüntü ters olmasına ters ama, yukarıdan baktıkları için göklerdeki melekler de bizi böyle görür," diyordu. Anlattığına bakılırsa eşya dahil, yaşayanların bedenleri ile ruhları arasında ilahi bir bağ vardı. Ama, bedenı olmadığına göre hayaletler için bu geçerli olamazdı.
İşte hayalet bu yağlı kağıt üzerinde gözükür gözükmez kutunun deliğini tıkamak ve onun böylece hapsolduğu yağlı kağıdı makasla kesmek ve daha sonra da bu kağıdı yakmak, onu cehenneme göndermek için yeterliydi.
...
İhsan Oktay Anar - Suskunlar (s.150-151)